یک شب خواب راحت

چقدر همه چیز سخته

...

شاعر می گه، "دنیا دیگه مثل تو نداره.."

دنیای من برای تو

تولدت مبارک

یاد لحظه ای که پویول داشت با مهتاب خداحافظی می کرد و مهتاب فکر کرد پویول دستش را به نشانه بزن قدش بالا آورده و کوبید توی دستش، بخیر.. 

هرچند انصافا پویول به اندازه فردیناند سالار نیست..

دلم یک بند انگشت خدا می خواهد.. خدایی که برای یک بار هم که شده مصلحتش در این باشد که بیاید و به حرف من گوش دهد....

همین

سارا یک بار در وبلاگش نوشت وقتی در زندگی آدمی هیچ اتفاق جدید و مهمی نمی افتد که در وبلاگش بنویسد، آدمی می رود سراغ نوستالژی. اما این روزها اینجا آنقدر اتفاق زیاد است که اصلا!  تحت هیچ شرایطی کار به نوستالژی نمی کشد.

..

اگرچه خبرساز ترین موضوعات امشب ساعت ۳ بامداد می رسد اما یک فسقلی متین با ورودش به این کره ی خاکی شلوغ پلوغ ِ پر از خواهر و برادر و خاله و دایی، امروز آنچنان آتشی بپا کرد که هنوز هم چشمانم می سوزند.

..

امروز در عین ناباوری پریا اجازه دفاع گرفت و من به راحتی حسودیم شد.

در راستای پروژه همه چیز خوب است الا آقای مسئول آزمایشگاه که اگر با همین جدیت هر روز نوحه های وحشیانه گوش دهد، بی تردید پایان دهه ی محرم بستری خواهد شد.

...

فردا هم که واضح است که ما لای لولای در اتاق دکتر رئیسی صدای قرچ خواهیم داد و دور از انتطار نیست اگر دو ایستاده ی مبهوت باشیم که شاهد بسته شدن درب جلوی ماشین دکترند.

خیالی نیست.. قرار است یک روز که از دانشگاه کاملا رفتیم، برای آخرین بار بازگردیم و با حامد و سپیده نصف استادها و همه ی کادر اداری دانشگاه را با پتوی سپیده و بخاری* به آتش بکشیم.

.. 

فردا به سرعت به سمت خانه خواهم شتافت و بعد از سالها شب یلدا آجیل های واقعی خواهم خورد و جوش های واقعی خواهم زد.

..

 فردا بی شک روز خوبی ست.

پ.ن۱: بعضی جمله های آخر مرا به اندازه الآن شاد می کند.

پ.ن بی ربط: منتظری اولین شخص زنده و حاضر در ایران بود که من با گوش های خودم شنیدم و با چشم های خودم در تلویزیون دیدم که چند سال پیش در یک راهپیمایی همه بر علیه اش می گفتند "مرگ بر منتظری".

هر چند جز ماجرای رشادت هایش در سالهای ۶۷ و ۶۸ هیچ چیزی از او نمی دانم اما فردا قم هم جای خوبی خواهد بود.

* وسیله ی آتش زای مطمئنی ست. سپیده در اتاقش آن را امتحان کرده.

روزهایی مثل امروز، که قرار می گذاریم جمع شویم، شعار بدهیم که بسیجی های باتوم بدست با موتور ویراژ بدهند و "ماشالله، حزب الله" بخوانند، مدام فکر می کنم چه می شود اگر جای ما عوض شود؟!.. چقدر تحمل می کنیم بسیجی ها علیه ما تریبون بپا کنند. از آن تریبون هایی که فقط از شلوارهای کوتاه دختران و اردوهای مختلط -که به قول احد اگر به این خوبی ست، کاش ما را هم ببردند- حرف می زنند. مگر ما نمی رویم فحش نمی دهیم به اعتقادات و رهبر و باورشان. مگر ما نمی خواهیم آنها و اصولشان را به انزوا بکشیم.. تسلسلی همیشگی.. ما چشم دیدن آنها را نداریم و آنها چشم دیدن ما.. هر چند دوستان بسیجی زیادی دارم که خارج از محدوده اصول و اعتقادات بسیار دوست داشتنی و فهمیده اند.

روزهایی مثل امروز، که قرار می گذاریم جمع شویم که بسیجی های باتوم بدست جولان بدهند که قدرتشان را به رخ ما بکشند، مدام فکر می کنم اگر جای ما عوض شود بعید نیست ما باشیم که ترسناک شویم. ما باشیم که بهشت بخریم به بهای خون آدم ها. ما باشیم که باتوم بدست روی روح آدم ها لگد کنیم و به هیچ جایمان نباشد.

من که نمی دانم.. شاید نظام حکومتی خراب است که در این سطح نسبتاً غم انگیز مانده ایم که "زنده باد مخالف من" به وضوح یک شعار زورکی ست. شاید غرق در فرهنگ ایرانی-عربی اصیلمان، تعصب راه نفسمان را بسته. شاید تقصیر عقده های انکارناشدنی ست که داریم ملتی می شویم نفرین شده که گویا هرگز آدم بشو نیست. شاید اگر ۴ تا کتاب دیگر بخوانم، بشود ۴ تا دلیل دیگر هم بیاورم. اما دلیلش هر چه که باشد نتیجه اش این است که اگر جای ما عوض شود هیچ چیز عوض نمی شود.

چرا که ما ملتی هستیم که در هر موضعی که باشیم، به هر چه که معتقد باشیم و هر شعاری که بدهیم، اگر مظلوم نباشیم، ظالمیم..

 هیچ کاری اش هم نمی شود کرد!

-این پست با اعلام انزجار و تنفر از دستگیری 5 اتوبوس دانشجو، همراه با بغض از دیدن خون های روی زمین، با وجود یک خروار کار که روی سرم ریخته و این وسط تعطیلات و 16 آذر به مثابه الوارهایی لای چرخ من است، فقط بخشی از فکرهاییست که دیروز توی سرم بود-

برایم فرقی نمی کند دیگران چه می گویند. اگر گوسفند درست و حسابی نشده باشم، اصلا دوست ندارم نقش گوسفند را بازی کنم.

مونولیتو

   دیشب جای اینکه زنگ بزنم با صدای پر انرژی تولدت رو تبریک بگم. جای اینکه برات آرزوهای قشنگ کنم. همه ی اونایی که یک روز تو رو ناراحت کردند یا می خواهند ناراحتت کنند رو لعنت کنم. همه ی درد و بلاهای زندگیت رو بزنم تو سر اونی که خودت می دونی. جای اینکه برات یک "دسته گل جرویس پندلتون به جودی ابوت" هدیه بیارم و بگم "زیرا که حسن انیس جان آمده است".. اس ام اس زدم و  برات توضیح دادم حضیض یعنی کجا..

و تو بهترین جمله ای که می تونستی اون لحظه بگی رو برام فرستادی.

***

اگر خورشید رو بدون مامان جان بذارن دست راستت. ماه رو با کمربند D&G بذارن دست چپت.. باز هم حقت بیشتر از اینه.. تو ۲۰۰۰ تیکه ترین پازل دنیایی که هیچ کی نمی تونه درستش کنه.. تو حقت همه ی خوشحالی های دنیاست به خاطر دل همه آدم هایی که تا حالا خوشحالشون کردی 

***

دیشب یک تکه کاغذ برداشتم.. اون رو چند تکه کردم و رو اولین تکه ش نوشتم.. "دوست دارم نیلوفرم همیشه خیالش راحت باشه که همه چیز خودش درست می شه" و انداختم تو جعبه ...

دو سه سال پیش وقتی تصمیم گرفتم موبایلم را خاموش کنم آناهید گفت منا فراموش می شوی. یک لحظه ترسیدم..ترسیدم از فراموش شدن، تنها شدن.. اما کمی بعد با خیال راحت موبایلم را برای مدتی طولانی خاموش کردم. فراموش شدن اگر قرار بود به همین راحتی باشد همان بهتر که خودم بهانه اش باشم..

چه آدم ها که در آن مدت فراموشم نشدند و چه آدم ها که من از یادشان نرفتم.. همیشه همین است..  آدم ها با هم که نباشند از هم دور می شوند. به قول پوریا عالمی "چهارشنبه می شود" و دیگر حرفی ندارند برای هم.. دنیایشان، خوشحالی و غم های دم دستی و جدیشان آنقدر از هم دور می شود که جایی برای اشتراک هیچ چیز نیست.. 

توصیفش هرچه باشد، اسمش فراموش شدن ست.

 دیروز گویا تصادفاْ شماره ی خط سابقم منتقل (divert) شده بود روی یک شماره قدیمی. یک آدم قدیمی.. زنگ که می زدم، هربار خودش بود که جواب می داد. نه من می شناختمش.. نه او.. یکهو جفتمان فریاد کشیدیم. شناخته بودمش.. چقدر خوشحال شدیم. چقدر خاطره برایمان زنده شد. چقدر آشنا بود و چقدر غریب.

 با اینکه فرصتش بود، اما نخواستم ببینمش. ترسیدم از "چهارشنبه شدن".. ترسیدم از اینکه مبادا آنقدر دور باشیم که مجبور شویم هی از هم بپرسیم "خوب، دیگه چه می  کنی؟". آنقدر دور که دیگر حتی با خیال راحت شماره های هم را هم پاک کنیم. می خواستم شیرینی این صحبت اتفاقی ابدی شود و لذتش پاک نشود.. شاید اگر یک بار دیگر هم اتفاقی هم را شناختیم، بی آنکه هم را فراموش کرده باشیم، همین قدر خوشحال شویم..

 همیشه همین است. شاید بعضی آدم ها نباشند.. دور شوند.. کم رنگ شوند.. اما، حیف است فراموش شوند..

* دیوانه بازی.کریستین بوبن

قاعده این طور است گویا.. یعنی نمی شود که آدم بعد از یک مدت طولانی بیاید شروع کند به حرف زدن، انگار نه انگار که نبوده. این موقع ها نمی شود از زمین و هوا و اتفاق و خیابان و شلوغی اتفاقی خیابان گفت. نمی شود شروع کرد به درددل. نمی شود حرفهای عادی زد. بعد از یک مدت که بخواهم پست جدید بنویسم لابد باید دلیل قانع کننده ای برای نبودنم بیاورم. یا شاید هم باید یک حرف جالب بگویم تا دوباره دل مخاطبان احتمالی ام را بدست بیاورم.

 اما من از حرفهایم هم معلوم هست که نه هیچ توجیهی برای نبودنم دارم و  نه طبق معمول حرف جالبی... فعلا هم فقط دوست دارم رخت خوابم را پهن کنم وسط خیابان، با چراغ خاموش آهنگ های نوستالژیک گوش بدهم..

مثل کسی که دچار خلاء شده.. جاذبه زده.. خالی ِ خالی شاید پناه آورده ام به اینجا..

پناهگاه خوبی ست

پ.ن۱: مهرنوش بی آنکه خودش بداند مرا به زندگی برگرداند. جمله ای که از روی تمام تئوری های من با بی خیالی رد شد و دنیایم دوباره همان رنگی شد که قبلاً بود.

پ.ن۲:علیرضا همچنان  تجسم رویاهای توی سر من است. بالاخره مکانیک را رها کرد که برود عکاسی بخواند. کاری که پارسال نمی دانم چرا نکردم.

پ.ن۳:  راست می گفت.. بعضی روزها ابدی می شود..